verb
krwawić
B1
bluten znaczy „krwawić, tracić krew”. To czasownik słaby, nieodłączalny i niezwrotny; imiesłów: geblutet. Czas Perfekt tworzy z haben: hat geblutet. Bardzo częsty w języku codziennym i w kontekście medycznym.
Przykłady
Die Wunde blutet.
Rana krwawi.
Der Verletzte blutete stark, als er auf den scharfen Metallrand fiel.
Ranny mocno krwawił, gdy upadł na ostry metalowy brzeg.
Ich habe geblutet.
Krwawiłem.
Szczegóły
Mnemotechniki
wyobraź sobie małą czerwoną kroplę, która tworzy się i spada z rany.
kojarzy się z angielskim „bleed” i „blood” — związane z krwawieniem.
Notatki
Najczęściej czasownik nieprzechodni (rana krwawi). Używany też w sensie przenośnym (np. „dafür bluten” = „za to płacić cenę”). | Czasownik nieprzechodni; bloki koniugacji strony biernej nie mają zastosowania i zostały oznaczone jako „nie dotyczy”.