verb
łamać, pękać, rozbijać
B1
brechen: silny, nieregularny czasownik znaczący „łamać, rozbijać”. W Präsens: du/er brichst/bricht, Präteritum brach, Partizip II gebrochen. Perfekt z haben. Używany też w znaczeniu przenośnym.
Przykłady
Er brach sich beim Unfall ein Bein.
Złamał nogę w wypadku.
Das Glas brach, als der Kellner es fallen ließ, und Scherben verteilten sich auf dem Boden.
Szklanka rozbiła się, gdy kelner ją upuścił, a odłamki rozsypały się po podłodze.
Ich habe mein Versprechen gebrochen.
Złamałem obietnicę.
Szczegóły
Mnemotechniki
Wyobraź sobie gałązkę pękającą na pół z wyraźnym trzaskiem, gdy mówisz „brechen”.
Brzmi jak angielskie „break” bez „in” — pomyśl: „brechen” = łamać.
Notatki
Czasownik mocny (nieregularny). Często przechodni (wymaga dopełnienia bliższego). W niektórych kontekstach nieprzechodnich używa się innych konstrukcji (np. „zerbrechen”).