verb
błyskać, migotać, rozbłyskiwać
B1
blitzen: czasownik słaby znaczący „błyskać”, „rozbłyskiwać”, zwłaszcza o błyskawicy lub lampie błyskowej. Imiesłów: geblitzt; Perfekt z haben. Często używany bezosobowo: Es blitzt. Może też oznaczać błysk aparatu.
Przykłady
Es blitzt am Himmel.
Na niebie błyskają błyskawice.
In der Nacht begann es zu blitzen und Donner zu rollen.
W nocy zaczęło błyskać i grzmieć.
Während es draußen heftig blitzte, suchten die Spaziergänger Schutz unter einer Brücke.
Gdy na zewnątrz gwałtownie błyskało, spacerowicze szukali schronienia pod mostem.
Szczegóły
Mnemotechniki
Wyobraź sobie błysk aparatu albo błyskawicę przecinającą niebo.
Pomyśl o „blitz” + „en” — jak o nagłym błysku.
Notatki
Zwykle czasownik nieprzechodni (to błyska). W przypadku błysku aparatu fotograficznego używa się tego samego czasownika; w czasie Perfekt używa się „haben”. | Czasownik nieprzechodni; formy bierne nie mają zastosowania.