noun
punt, stip, eindpunt
B1
Punkt is een mannelijk zelfstandig naamwoord: ‘punt’, ‘stip’ of ‘punt’ als onderdeel van een lijst of argument. Meervoud: Punkte. Het woord wordt gebruikt bij exacte tijd, opsommingen, scores en leestekens. Gewone verbuiging; genitief: des Punktes.
VOCABULARY.DETAILS.EXAMPLES
Der Richter befasste sich mit jedem Punkt, weil die Angelegenheit sehr ernst war.
De rechter behandelde elk punt, omdat de zaak zeer ernstig was.
An diesem Punkt müssen wir eine Entscheidung treffen.
Op dit punt moeten we een beslissing nemen.
Am Ende des Satzes gehört ein Punkt.
Aan het einde van de zin hoort een punt.
VOCABULARY.DETAILS.DETAILS_LABEL
VOCABULARY.DETAILS.MNEMONICS
Stel je een klein zwart punt op een kaart voor dat een locatie markeert.
Klinkt als het Engelse «point».
der → stel je een mannelijke scheidsrechter voor die een punt toekent (mannelijke scheidsrechter → der).
VOCABULARY.DETAILS.NOTES
Punkt kan een geometrisch punt betekenen, een punt in de spelling, een punt aan het einde van een zin, of een punt/score in sport. De genitief enkelvoud is meestal «des Punktes» of informeel «des Punkts».