adjective
dziki, nieokiełznany
B1
wild to przymiotnik znaczący „dziki”, „nieoswojony”, o zwierzętach, naturze lub zachowaniu. Stopniowanie: wilder, am wildesten. Antonim: zahm. Odmienia się regularnie jak typowy przymiotnik i bywa używany też metaforycznie.
VOCABULARY.DETAILS.EXAMPLES
Der Fluss war wild nach dem Gewitter.
Rzeka była wzburzona po burzy.
Der junge Hirsch sprang wild durch das Unterholz, weil er vom Auto erschreckt worden war.
Młody jeleń dziko przeskakiwał przez podszycie, ponieważ przestraszył go samochód.
Die Pferde liefen wild über die Weide.
Konie biegały dziko po łące.
VOCABULARY.DETAILS.DETAILS_LABEL
VOCABULARY.DETAILS.MNEMONICS
Wyobraź sobie dzikie zwierzę uciekające z ogrodzenia — ten obraz wzmacnia znaczenie „wild”.
Brzmi jak angielskie „wild” — znaczenie i brzmienie są prawie identyczne.
VOCABULARY.DETAILS.NOTES
Może występować orzecznikowo (ist wild) albo przydawkowo (ein wildes Tier — zwróć uwagę na końcówki przymiotnika). Używane też w znaczeniu przenośnym (eine wilde Idee = szalony pomysł).