verb
sprzeciwiać się, przeczyć, zaprzeczać
B1
widersprechen znaczy „sprzeciwiać się”, „przeczyć”, „nie zgadzać się z kimś”. To mocny, nieregularny czasownik, nierozdzielny i niezwrotny. W czasie teraźniejszym zachodzi zmiana e→i (ich widerspreche, du widersprichst). Łączy się z celownikiem: jemandem widersprechen.
VOCABULARY.DETAILS.EXAMPLES
Viele Experten widersprachen dem Bericht, weil die zugrunde liegenden Daten unvollständig waren.
Wielu ekspertów zakwestionowało raport, ponieważ dane źródłowe były niekompletne.
Er widerspricht oft seinen Kollegen.
On często sprzeciwia się swoim kolegom.
Er hat mir widersprochen.
Sprzeciwił mi się.
VOCABULARY.DETAILS.DETAILS_LABEL
VOCABULARY.DETAILS.MNEMONICS
Wyobraź sobie dwie osoby kłócące się: jedna mówi, a druga podnosi rękę, mówiąc „wider” (przeciw) i odpowiadając.
Pomyśl: „wider” = przeciw + „speak” = mówić przeciw; brzmi jak „wider-speak”.
VOCABULARY.DETAILS.NOTES
Widersprechen zwykle łączy się z celownikiem (np. „jemandem widersprechen”). Jest to czasownik z nieodłączalnym przedrostkiem („wider-”) i nieregularny (mocny), z wymianą samogłosek w czasie teraźniejszym oraz odrębnym tematem czasu przeszłego. Strona bierna nie ma tu zastosowania, ponieważ czasownik nie bierze dopełnienia bliższego i nie tworzy prawdziwej strony biernej czynnościowej.