adjective
głuchy, drętwiejący, zdrętwiały
B1
taub znaczy „głuchy” albo „drętwy, zdrętwiały”. To przymiotnik nieodmieniany stopniowo. Używa się go przy całkowitym braku słuchu, przy zdrętwiałej części ciała oraz przenośnie o obojętności emocjonalnej. Często: taub sein.
VOCABULARY.DETAILS.EXAMPLES
Er ist taub und braucht ein Hörgerät.
On jest głuchy i potrzebuje aparatu słuchowego.
Nach dem langen Sitzen sind mir die Füße taub.
Po długim siedzeniu mam zdrętwiałe stopy.
Der Musiker blieb taub, nachdem er jahrelang ohne Gehörschutz gearbeitet hatte.
Muzyk pozostał głuchy po tym, jak przez lata pracował bez ochrony słuchu.
VOCABULARY.DETAILS.DETAILS_LABEL
VOCABULARY.DETAILS.MNEMONICS
Wyobraź sobie ucho zatkane dużą kulką waty (brak dźwięku) dla „głuchy”; dla „zdrętwiały” wyobraź sobie stopę, która zasnęła i mrowi.
Brzmi trochę jak „tub” — wyobraź sobie stłumione dźwięki, jakbyś był pod wodą w wannie.
VOCABULARY.DETAILS.NOTES
Może oznaczać „głuchy” (utrata słuchu) lub „zdrętwiały” (utrata czucia). Znaczenie zależy od kontekstu.